FAQ
Waarom nu deze tentoonstelling over zorg thuis?Het is er tijd voor. Als Florence Nightingale Instituut willen we de historie van de beroepsontwikkeling in de verpleging en de verzorging laten zien. Wij trekken de lijnen uit het verleden door naar heden en toekomst. Eerder besteedden we aandacht aan de A-verpleegkundige, het verplegen in Academische ziekenhuizen, kraamzorg en gezins¬zorg. En nu aan zorg thuis.
Waar en wanneer kan ik de expositie bezoeken?
De expositie is te zien in het museum van het Florence Nightingale Instituut in Zetten (Gelderland). Hier kunt u elke dinsdag en dondermiddag tussen 13.30 en 16.30 uur zonder afspraak terecht. Ons adres, informatie over extra openstellingen en de entreeprijzen vindt u onder bezoekersinfo.
Thuiszorg is actueel. Is dat in de expo terug te zien?
Ja, er is veel om te doen. Kijk maar naar de ontwikkelingen op de arbeidsmarkt. Maar wij hebben het niet over thuiszorg maar zorg thuis. Juist omdat we het werk niet willen associëren met grote onpersoonlijke thuiszorgorganisaties. Zorg thuis is super persoonlijk en menselijk werk. Het omvat meer dan wat we thuiszorg noemen. In onze expositie gaat het over kraamzorg, gezinszorg, gehandicapten en chronisch zieken,
maar ook de wijkverpleging heeft een plek. De behoefte aan zorg thuis groeit, vooral naar ouderenzorg. Mensen willen toch het liefst thuis worden verzorgd.
Waar komt het idee voor Zoevende zusters vandaan?
Het idee om er iets mee te doen is er al langer. Van begin af aan hadden we het beeld op het netvlies van zoevende zusters. Een verpleegkundige, meestal vrouw, assertief, vindingrijk en mobiel. Het Florence Nightingale Instituut is toen aan de slag gegaan met fondsenwerving en het verder uitwerken. Daarbij hebben we kunnen leunen op de kennis van een fantastische klankbordgroep. Mensen die in de zorg thuis actief zijn of waren. Met de expositie als resultaat.
Hoe zit dat nou met de zoevende zuster? Wie is dat?
De zoevende zuster bestaat al ruim een eeuw. Tot eind 19e eeuw ziekten mensen met cholera of tbc thuis uit. Er waren geen ziekenhuizen, behalve gasthuizen. Toen die ziekenhuizen er kwamen, is het verplegen daar snel geprofessionaliseerd. Dat bleef bij de thuisverpleging lang een beetje schimmig. Want wie deden dat? Moeder, buurvrouw of tante! Maar omdat de ziekenhuisverpleging wel zoden aan de dijk zette, want goed voor de patiënt, én voor het imago van de dokter, verplaatste die ontwikkeling zich langzamerhand naar thuis. Eerst in Engeland, het district-nursing. Later ook in Nederland. Uiteindelijk is in 1928 de aantekening Wijkverpleging toegevoegd aan de basisopleiding verpleging. De wijkzuster was actief in de wijk. En is vooral bekend geworden op de snorrende solex.
print pagina