Jeltje Heitink werd geboren op 25 oktober 1936 in Arnhem. Samen met haar broer Gerben, zus Cornelia en halfbroer Jan groeide ze op in een protestants gezin. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leefde het gezin in de kelder. Via Apeldoorn kwamen ze uiteindelijk in Leeuwarden terecht. Daar aangekomen bleek Jeltje tuberculose te hebben. Ze moest maanden kuren in een ligstoel. Na de oorlog keerden ze terug naar het verwoeste huis in Arnhem. Door deze oorlogsjaren leerde Jeltje al vroeg om door te zetten en niet op te geven.

Van 1949 tot 1954 ging ze naar het Christelijk Lyceum in Arnhem, waar ze de HBS-A volgde. Ze haalde haar verpleegkundige A-diploma in het Diaconessenhuis in Arnhem. Heitink koos voor deze opleiding omdat ze iets voor de medemens wilde betekenen en omdat ze een opleiding wilde doen waarmee ze zowel in binnen- als buitenland terecht kon.

Vervolgens behaalde ze in 1961 de kraamaantekening in de Emmakliniek in Scheveningen, de aantekening kinderverpleging in het Zuiderziekenhuis in Rotterdam en deed ze het specialisme neurochirurgie in het Dijkzigt Ziekenhuis, eveneens te Rotterdam. In 1963 vertrok ze naar Zwitserland om te werken in het hôspital Cantanol te Lausanne. Als sluitstuk van haar verpleegkundige carrière behaalde ze in 1966 het B-diploma tot psychiatrisch verpleegkundige in het Stads- en Academisch ziekenhuis in Utrecht.

 

Nadat Jeltje Heitink de Tropencursus aan het Koninklijk Instituut voor de Tropen te Amsterdam in 1968 had afgerond vertrok ze naar Kameroen. Ze ging aan de slag bij moeder- en kindzorg, maar na enkele weken was er dringend behoefte aan een docente voor de landelijke school voor verpleegkundigen. Heitink had zich de Franse taal al eigen gemaakt in Lausanne en was daarom de perfecte kandidaat. Ze accepteerde het aanbod, maar wist op dat moment nog niet dat de toenmalige directeur snel zou vertrekken en zij, zoals ze zelf verwoord, ‘met de school bleef zitten’. Aldus werd ze directeur van de opleidingsschool Emilie Saker Douala. Er veranderde veel in die drie jaar dat Heitink de touwtjes in handen had. De Kameroenese verpleegsters werden volledig leerling en droegen geen verantwoordelijkheid voor de patiëntenzorg. En ze kreeg het voor elkaar om de leerlingen stage te laten lopen in streken die tot andere stamgebieden behoorden, een ongelofelijke prestatie in die tijd.

 

Na terugkomst in Nederland verdiepte Jeltje Heitink zich, als student aan de Hogere Opleiding in Utrecht, in de dagopleidingen die in de jaren zeventig van de vorige eeuw startten. Haar keuze voor het onderwijs was hiermee gemaakt. Ze oriënteerde zich op Eindhoven, Hoogeveen en Rotterdam, maar wist al snel dat ze haar idealen wilde waarmaken in Rotterdam. Enthousiast, gedreven en belangeloos ging ze aan de slag om in Rotterdam – bedoeld als een experiment – een nieuwe opleiding tot verpleegkundige te introduceren. Van 1973 tot 1984 was Heitink directeur van de MBO-V in Rotterdam en van 1984 tot 1991 directeur van de MDGO-school De Driemaster. Volgens haar medewerkers en leerlingen was ze als directeur streng, maar rechtvaardig: je wist wat je aan haar had. In de jaren negentig is ze projectleider Gezondheidszorgonderwijs van het Zadkine-college in Rotterdam geweest, van 1992 tot 1995 procesmanager van de Nationale Innovatie Opleidingen Verplegende en Verzorgende beroepen en van 1995 tot 1997 projectondersteuner Platform Zorg Onderwijs Rotterdam. Jeltje Heitink was eveneens lid van de Den Treek groep.

 

Volgens Jeltje Heitink is het verpleegkundig beroep prachtig, maar maatschappelijk ondergewaardeerd. Ze heeft zich er altijd hard voor gemaakt om niet ziektebeelden, maar mensen centraal te stellen in de opleiding. Het hoogtepunt in Heitinks loopbaan was het realiseren van een verankerde middelbare beroepsopleiding tot verpleegkundige in de wetgeving. Ook was het haar verdienste dat de toenmalige opleiding tot ziekenverzorgende in de huidige MBO structuur werd opgenomen. Ze heeft zich altijd verdedigd tegen het argument dat een opleiding op MBO niveau een devaluatie van het beroep zou zijn. Heitink schoof haar visie niet onder stoelen of banken en schreef dan ook regelmatig artikelen of ingezonden stukken in vakbladen zoals het Tijdschrift voor Ziekenverpleging. Voor haar verdiensten is ze bevorderd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.

 

Jeltje Heitink overleed na een zwaar ziekbed op 12 februari 2012.